شام غریبان

روزهای سختی را سپری کردم حدود ۳ روز داخل خونه بیماری رو تحمل کردم و بعد اخر کارم به بیمارستان کشید. برای اولین بار بود که از انجام کارهای شخصی خودم هم ناتوان شده بودم. خوبه که وروجک اینجا هست و اونقدر مهربونه که بهم کمک میکنه. البته گیس و گیس کشی هم میکنیم مثلا سر تخت خوابم همیشه دعوا داریم یا مواقعی که مثله الان کنارم روی تخت یک نفره خوابیده و صورتش را به گونه ام چسبانده و باز دمش رو توی گوشم فرو میکنه. این جور مواقع فقط دوست دارم اونو بکشم. هر اندازه هم با لگد و جفتک پرتابش میکنم از تخت بیرون فایده نداره درجا میپره دوباره روی تخت و بنده بله بجز این جور مواقع آهان یا وقتایی که موهاشو می اندازه روی صورتم و تمام بینی و گلو و دل و روده ام خارش میگیره و گیس و گیس کشی میکنم که اتاق خوابمو ترک کنه. بقیه مواقع واقعا کمک و مونس خوبیه برایم. الانم دقیقا بالای سرمه و نمیگذاره راحت مطالبمو بنویسم. برا همینه هیچ وقت داخل خونه که هستم وبلاگم رو به روز نمیکنم. الانم تا خودم داوطلبانه تلفن نزده ام تیمارستان که بیایند و منو با خودشان ببرند بیخیال وبلاگ میشوم و میروم یه فکری برا وروجک کنم. پس تا فردا